fbpx

Category: klanten over ons

Rachel: “Je moet dóór. Die les heb ik al jong geleerd.”

Al heel jong kreeg ze alopecia. Aan haar basisschooltijd heeft ze daardoor weinig leuke herinneringen. Maar Rachel (25) leerde zichzelf – met steun van haar omgeving – om positief in het leven te staan.

Ze was een jaar of acht, en liep thuis de woonkamer in. “Wat heb jíj gedaan?!”, riep haar moeder geschrokken. Rachel was zich van geen kwaad bewust, maar al snel sloeg ook bij haar de paniek toe. Die nacht, zo bleek, waren haar wenkbrauwen uitgevallen. Dat was het begin van een lange weg met veel verdriet.

Foto’s gewist

Er zijn nog maar weinig foto’s van haar pubertijd; de meeste heeft ze gewist. “Dat had ik nodig om door te kunnen gaan”, verklaart Rachel. “Ik wilde niet zielig zijn.” Op school werd ze gepest met haar haarprobleem. Dat deed haar zelfvertrouwen geen goed en haar leerprestaties leden eronder.

Gelukkig kreeg ze veel steun in haar omgeving. Van haar broer leerde Rachel dat je niet moest denken in problemen, maar in oplossingen. Een wijze les, waar ze nog steeds profijt van heeft. Rachel ging naar een andere school, waar ze werd geaccepteerd zoals ze was. “Ik had daar de kappersopleiding willen doen, maar een kapster zonder haar, dat biedt natuurlijk weinig perspectief”, zegt ze droogjes. Ze koos de horecaopleiding. Een volstrekt logische keuze, althans op dat moment… Maar daarover straks meer!

Snel versleten

Ze was een jaar of 16 toen ze haar eerste haarwerk ging dragen. Van Stichting Haarwens. “Ik was er blij mee, maar het versleet snel.” Dat gold ook voor haar volgende haarwerken: ondanks het forse prijskaartje bleven ook deze niet erg lang mooi. En je kunt je geld helaas maar één keer uitgeven. Gelukkig kwam er ook nu wijze raad uit haar omgeving, ditmaal van haar vader. “Hij is ondernemer. Hij zei: ‘Je moet goed zoeken en heel veel leveranciers vergelijken.’ Dus ik ben gaan rondkijken op internet.”

Snoepwinkel

Dat bracht Rachel uiteindelijk bij Move Hairsolutions. “Toen ik daar bijna drie jaar geleden voor het eerst kwam, voelde ik me net een kind in een snoepwinkel. Ik heb veel modellen gepast, ze voelden allemaal soepel en zacht, het haar bewóóg.” Rachel houdt van lang haar, want dat kan ze op allerlei manieren stylen. “Maar lang haar is schaars, dus duur.” Ze kreeg goed advies van het team over verzekeringen en vergoedingen en koos een haarwerk van echthaar dat binnen haar budget viel.

Ze ziet er weer uit ‘als zichzelf’ en heeft veel meer zelfvertrouwen. “Zonder haar kan ik niet functioneren in de maatschappij”, zegt Rachel. En zo is het: ga maar eens solliciteren als vrouw zonder haar. Ze heeft er dan ook weinig begrip voor dat de zorgverzekeraar de PMU voor haar wenkbrauwen niet vergoedt. “Het valt niet onder gezondheid maar onder beauty, zeggen ze daar.”

In de loop der jaren heeft ze haar zelfvertrouwen stukje bij beetje teruggewonnen. “Ik wil niet in het verleden blijven hangen omdat ik dit heb. Ik ben verder kerngezond, dus ik ga gewoon door met mijn leven en maak er het beste van.” Ze is tegenwoordig open over haar haarverlies. “Mensen hebben toch wel een mening over je. Dus je kunt maar het beste dichtbij jezelf blijven”, verklaart ze. Een wijze raad!

‘Dit hoort bij me’

Haar nieuwste haarwerk is van honingblond echthaar met een rossige gloed. “Dat past precies bij mijn huid, want ik had zelf vroeger ook die kleur. Dit hoort bij me! Het is ongeveer 33 cm lang, dus ik kan er elke dag weer wat anders mee doen: opsteken, krullen of vlechten.”

Dat gaat ze in de toekomst ongetwijfeld ook voor anderen doen. Want Rachel is vastbesloten: ze zet alles op alles om alsnog het kappersvak te leren en haarwerker te worden. Eerlijk gezegd kunnen wij haast niet wachten om straks door haar geholpen te worden!

“Ik heb mij tijdens het hele proces heel erg gesteund gevoeld”

Groningen, Helen van der Laan – 48 jaar Alopecia Androgenetica


Vanaf mijn twintigste heb ik  al een haar probleem. Toen was het nog niet zo zichtbaar, maar als ik foto’s van mijzelf zie uit die tijd zie ik de beginselen van de Alopecia Androgenetica al. Toen ik tegen mijn dertigste stopte met het slikken van de pil kreeg ik enorme (diffuse) haaruitval, ik weet nog dat ik af en toe het douche putje niet kon zien vanwege de enorme plukken haar die ik verloor.


Toch was het op een of andere manier niet heel zichtbaar dat ik haarverlies had, ik had namelijk het geluk dat ik een flinke bos haar met slag/krul had en daar kan je veel mee verbloemen. Het zag er verder niet uit want het was een enorme pluizenbol waarbij de krullen/slag zo verdwenen als ik mijn haar had gekamd en het was gort en werkelijk gortdroog. Gelukkig groeide het altijd weer aan na een periode van forsere haaruitval. Geen reden tot paniek dus, maar wel veel frustratie vanwege de bos stro op mijn hoofd.

Op mijn 35werd ik moeder van een mooie dochter, maar na de geboorte ging het heel hard achteruit met mijn hoeveelheid en de kwaliteit van mijn haar. Ik ben toen door mijn huisarts verwezen naar een dermatoloog. Die stelde na onderzoek vast dat ik Alopecia Androgenetica heb en stuurde mij met een folder naar huis. Ik heb toen nog wel een gesprek met de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis gehad over oplossingen in de vorm van haarwerken, maar ben weer naar huis gegaan geen idee hebbend wat je overkomt. Van mijn moeder kreeg ik te horen dat haar moeder ook AGA had en de oma van mijn moeder eveneens. Ik ben de enige die er last van heeft mijn beide ouders en overige familieleden hebben tot op hoge leeftijd bossen prachtig haar…

Ik heb de AGA dus heel lang genegeerd wat het was wel te doen qua dunner wordend haar, het was nog niet heel goed zichtbaar vond ik zelf. Maar dit veranderde met rasse scheden, af en toe vroegen vrienden er wel eens naar, ik was zelf blijkbaar nog in de ontkenningsfase. Ik hoopte dat ik met pillen, poeders en shampoos het proces kon stoppen en misschien wel kon herstellen van de Alopecia. Dit is helaas iets waar je jezelf lang mee voor de gek kunt houden, totdat het besef komt dat je de strijd sowieso niet gaat winnen. Dat inzicht kwam bij mij begin 2017 en vervolgens ging ik stappen ondernemen om te onderzoeken of een haartransplantatie tot de mogelijkheden behoorde of dat ik een haarwerk aan zou gaan schaffen. Haartransplantatie was water naar de zee dragen zei de behandelaar: “mooi haar uitzoeken daar heb je meer aan” was haar boodschap. Hier ben ik wel heel verdrietig over geweest maar het was wel een eerlijk antwoord.

Mijn eerste haarwerk was – zoals dat bij veel mensen gebeurt – een miskoop. Veel te veel haar in een rare rossige kleur (gebleekt Aziatisch, veel te dik haar). Hier durfde ik achteraf niet mee rond te lopen en weer schoot ik in de ontkenningsmodus en doken de shampoos,poeders en dergelijke weer in vol ornaat op…

Eind 2018 kwam weer het besef en dit keer voorgoed dat het niet meer beter zou worden en in de loop der tijd alleen maar slechter zou worden zowel met de hoeveelheid alsook de kwaliteit van mijn haar. Nu was er geen weg meer terug: haarwerk gaan regelen dus en accepteren. Ik had een haarwerk gevonden maar bij de passessie werd duidelijk dat de clipjes waarmee je het haarwerk aan je eigen haar bevestigd pijn deden op mijn hoofdhuid.  Na 15 minuten dragen had ik de dag erna een gevoel van beurse plekken op mijn hoofd op de plek waar de klemmetjes hadden gezeten. Tegenvaller dus dit haarwerk kon dus niet doorgaan en blinde paniek want wat moest ik dan, de kaalheid vorderde en een dergelijk haarwerk kon ik dus niet dragen. Ik moest op zoek naar een alternatief…

Zo kwam ik op de website van MoveHs Hairsolutions in Enschede/Almere en hun micropoint bevestigingstechniek, wellicht in mijn situatie een oplossing aangezien ik de clips niet kon verdragen. Direct gebeld begin 2018 en een afspraak gemaakt voor een oriënterend gesprek. Wat een verademing was dat er was eindelijk ruimte voor ook het psychische aspect aan de aandoening die Alopecia heet. Dit is o zo belangrijk, ik merkte dat ik mijzelf vooral zielig vond omdat ik een haarwerk moest dragen en verwachte dat iedereen dit zou zien en er een oordeel over zou hebben. Ik voelde mij doodongelukkig met mijn dorre, dunne haren waar mijn schedel aardig zichtbaar doorheen scheen.

Ik heb vervolgens mijn “bestelling” gedaan – een gedeeltelijk haarwerk “”crown-extension” –  en daarna volgde er RUST. Ik kon het nu parkeren en de weken tot levering (eind augustus) aftellen. Eind augustus was het dan zover en werd mijn crowenextension met de elastische draad geplaatst, wat een verademing dit nieuwe spiegelbeeld. Ondanks de behoorlijke verandering in mijn uiterlijk was ik eigenlijk direct gewend aan dit nieuwe spiegelbeeld. Wat een geweldig gevoel geeft dat, ik voelde me weer mooi en gewoon 48 en niet vele malen ouder door mijn door Alopecia aangetaste haardos.

Ik kan iedereen met een haarprobleem aanraden om de stap te zetten, en achteraf kan ik alleen maar concluderen dat ik het veel en veel eerder had moeten doen. Over de begeleiding – het is behoorlijk ingrijpend om je haar te verliezen – en het vakman/vrouwschap bij Move Hairsolutions kan ik alleen maar zeggen, dat ik daar heel erg tevreden over ben. Ik heb mij tijdens het hele proces heel erg gesteund gevoeld, ook heb ik tussentijds nog een aantal keren contact gehad doordat het even wat minder met mij ging. Alleen ervaringsdeskundigen kunnen invoelen hoe dit is en wat het haarverlies met je als mens /vrouw doet. Bij Move Hairsolutions werken gelukkig veel ervaringsdeskundigen en als je er behoefte aan hebt dan is er zeker een luisterend oor zonder dat je een probleem wordt aangepraat. Ik hoop daarom dat jullie nog heel lang met Move Hairsolutions doorgaan en mensen met een haarprobleem begeleiden en helpen.

Mijn weg naar “vrouw met haar” is een moeizame geweest maar ik ben ontzettend blij dat ik door omstandigheden bij jullie terecht ben gekomen. Ik kan nu accepteren dat mijn haar me stukje bij beetje gaat verlaten maar ik heb ook de rust dat er ook dan weer geleidelijk aan een mooie oplossing komt waar ik me weer mooi mee kan voelen. Betreft het eindresultaat: ik kijk nu weer met veel plezier naar mijzelf in de spiegel en krijg heel veel complimenten over mijn nieuwe looks. Niemand valt het op dat ik een haarwerk draag, alleen dat ik naar de kapper ben geweest en dat het kleurtje in mijn haar me geweldig staat. En bovenal ik ervaar nu rust en heb weer ruimte om met andere dingen bezig te zijn dan mijn haar. Missie geslaagd zou ik zeggen! Viola, Dave en alle andere mensen ik wil jullie heel hartelijk bedanken!”

Groningen, Helen van der Laan – 48 jaar Alopecia Androgenetica.

“Ik krijg dagelijks complimenten over mijn haar”

 

“Lieve mensen, na een lange lange zoektocht ben ik uiteindelijk en gelukkig bij MoveHs Hairsolutions terecht gekomen, en ik ben als een kind zo blij! Ik krijg dagelijks complimenten over mijn haar. Het is zo natuurlijk dat niemand ziet dat ik een haarwerk draag, waardoor ik een stuk lekkerder en zelfverzekerder in het leven sta!

MoveHs Hairsolutions heeft zoveel verschillende haaroplossingen, met de mooiste en natuurlijkste kleuren maar ook super zacht en 100% onbehandeld Europees haar! Verder neemt het MoveHs Hairsolutions team alle tijd voor mij.

Omdat bijna iedereen die bij MoveHs Hairsolutions werkt zelf een haarprobleem heeft, weten ze precies hoe jij je voelt en waar je tegenaan loopt. Mede daardoor voelde ik me heel erg op mijn gemak en begrepen! Ik zal zeker aanraden als je een haarprobleem of geen haar hebt, en je opzoek bent naar een goede haaroplossing, met hen een afspraak te maken.”

Rachel Goldenbeld , 23 jaar Amsterdam, Alopecia Universalis

“Alopecia zit nog steeds in een verstophoekje”

Daar stond ik dan, poedelnaakt en kaal, tegenover vijf witte jassen van Dermatologie. Niet lang daarvoor was ik, na ruim een jaar tobben met haaruitval, binnen een week al mijn haar verloren. Mijn toenmalige haarwerkleverancier, een eerlijke vrouw, had er geen doekjes om gewonden. Voor alopecia universalis, vertelde ze, waren vele behandelingen en middelen, maar niets hielp. Althans, niet de patiënt. Ik geloofde haar. Maar hoop zet een mens nu eenmaal aan tot actie. Dus maakte ik – tegen beter weten in – een afspraak met de poli Dermatologie van het VUmc in Amsterdam. In de wachtkamer werd ik opgehaald door een coassistent. Ik zag een vriendelijk gezicht en een vleugje ongemak. Hij stelde zich voor en verwoordde wat ik direct had gezien: “Zoals je ziet heb ik ook alopecia.”


In de behandelruimte zaten vijf witte jassen achter een tafel. Het leek wel een commissie. De vrouw in het midden was blijkbaar de voorzitter; ze doorliep een vragenlijst met me. En toen kwam de onvermijdelijke vraag: “Laat eens zien.”

Ik dacht: “Je ziet toch dat ik geen wimpers en wenkbrauwen heb.”
Ik dacht: “Ik zeg je toch dat ik geen haar heb.”
Ik deed mijn haarwerk af.
De coassistent met alopecia sloeg zijn ogen neer.

Ze wilden de rest van mijn lichaam ook zien. Om te checken of ik in aanmerking kwam voor de behandeling. Iets met lichttherapie. Iets met een irriterend zalfje. Ik weet het niet meer. Het doet er niet toe.
De ‘voorzitter’ wees naar het kleedscherm in de hoek.

Verdwaasd liep naar het kleedscherm.
Halverwege bedacht ik me dat mijn haarwerk op tafel lag.

Achteraf zeg ik: nee hoor, zoiets zou ik nooit doen.Ik zou de deur uitlopen!

Maar dat deed ik niet. Ik deed mijn kleren uit. Ik ging het hokje uit.
De commissie stelde met vier paar ogen vast wat al vaststond.
De coassistent met alopecia keek niet op.
Ik deed mijn kleren weer aan.
De coassistent met alopecia wierp me een begripvolle blik toe.
Ik gaf hem een hand.
Ik ben nooit meer teruggegaan.


De moraal van dit verhaal?

Hoop doet leven, maar trek vooral je grenzen. Neem liever je eigen lot in handen dan je over te leveren aan (sorry, ik zeg het toch) arrogante behandelaars die je eigenlijk niets te bieden hebben.

“Ik vind mezelf er beter uitzien”

Herenhaarstuk Europees haar met grijs 

 
“Als je haar maar goed zit!”

“Ik heb de eigenaresse van MoveHs Hairsolutions, Viola de Vries, ontmoet als een deskundig en enthousiast haarwerkster die een lezing gaf over haarverlies. Een enthousiaste dame met passie en gevoel voor haar vak, maar ook een professional met een luisterend oor. 

 

Help ik wil geen marmot op mijn hoofd

Ik heb een volle bos met haar gehad en dacht altijd “ik wil geen marmot op mijn hoofd”. Geen toeters en bellen en ik wil me geen zorgen maken of mijn haarstukje opvalt of afglijdt, dan maar liever een kaal hoofd. Toen ik echter in de gaten kreeg dat een haarstuk onopvallend gedragen kon worden en een vaste vorm ook mogelijk was, liep ik toch warm voor een haarstuk. Ik heb een afspraak met haar gemaakt en ben overstag gegaan omdat ik een goed gevoel bij haar had en haar kon vertrouwen. Viola weet als ervaringsdeskundige wat haarverlies of dun haar kan doen met iemand. Om die reden begreep ze ook heel goed hoe groot die stap voor me was, en dat ik ook angstig was, want stel dat…

Nadat ik mij uitvoering heb laten informeren heb ik een haarstuk laten ontwerpen. Het draagcomfort en een onopvallend resultaat,  waren de belangrijkste punten, want ik wilde niet dat mijn omgeving vervelende vragen ging stellen. Dit begreep Viola heel goed en heeft ze ook gerealiseerd. Het haarstuk is niet zoals je zo vaak ziet met teveel haar ontworpen, en er is een goede kwaliteit haar gebruikt wat perfect bij mijn eigen haar past.

 

Spannende aflevering

De aflevering was heel erg spannend en niemand in mijn omgeving heeft ook maar iets in de gaten gehad dat ik een haarstuk had. Ik kan alles doen, voetballen, zwemmen maar ook motorrijden of met  mijn auto die een open dak heeft rijden. Geweldig. En als ik in de spiegel kijk zie ik de oude Derk weer terug. Ik vind mezelf er veel beter uit zien.

Ik kan iedereen aanraden die een haarprobleem heeft een afspraak te maken met MoveHs. Deskundig en ongedwongen advies, en uitleg van de verschillende mogelijkheden. Maar wat vooral ook belangrijk is, er wordt goed naar je geluisterd om het beste eindresultaat te krijgen. Ook de nazorg is perfect. Een echte aanrader om toch eens een gesprek met Viola aan te gaan. Je staat versteld van wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is op het gebied van haarstukken.”

Derk uit Almere, 47 jaar, mannelijke kaalheid

“Het is echt de moeite waard’

Ik heb alopecia androgenetica al vele jaren. Na lang zoekende te zijn geweest en vele teleurstellingen, kwam ik bij Move Hairsolutions terecht in Enschede. Er was gelijk een klik, ik voelde me gehoord en gezien, en vooral serieus genomen. Ze hebben mij verschillende soorten haar en bevestigingsmethodes laten zien, en ik kreeg daarbij een hele duidelijke uitleg bij wat er allemaal mogelijk is. Omdat ik nogal nerveus was hebben ze mij daarna nog eens alles op de mail gezet zodat ik het rustig kon over lezen, op me in kon laten werken en nog vragen kon stellen voordat ik een beslissing nam.

Ik heb gekozen voor een maatwerk haarstuk, met een vaste bevestiging, het micropoint stysteem, een heerlijke bevestiging waarbij ik mijn eigen haar behoud, er niets wordt afgeschoren, en ik het toch kan dragen alsof het mijn eigen haar is. Het is werkelijk niet te onderscheiden. Ik heb al menig compliment gekregen.

Al met al een dikke aanrader voor wie een haarprobleem heeft en zich niet serieus genomen voelt, en iets wil waarmee je kunt slapen, sporten en alles kunt doen, en vooral waarmee je mooi bent en blijft. En de service en tijd die ze voor je nemen is ook uitstekend. Ik zou zeggen ga een een kijkje nemen bij Move Hairsolutions en vraag een informatie gesprek aan. Het is echt de moeite waard.

Anneke uit Leeuwarden,  52 jaar, Alopecia Androgenetica

“Ik kan vrij bewegen en alles doen”

“Ik heb de eigenaresse, Viola de Vries, een keer ontmoet op een landelijke bijeenkomst dag voor de alopecia vereniging. Hier heb ik zelf mogen zien en voelen wat voor kwaliteit haar zij verkoopt. Toen ik dit eenmaal gezien en gevoeld had was ik erg onder de indruk en ik wist het gelijk: Dit haar wil ik ook!


Ik heb geluisterd naar een ervaringsdeskundige en kreeg goed advies

Ik heb contact met haar opgenomen en ben vrijblijvend bij haar langsgegaan. Hier heb ik geluisterd naar een ervaringsdeskundige, iemand die weet wat iemand zonder haar nodig heeft. Iemand die weet wat nodig is om je weer mooi te voelen. Ik heb een aantal modellen in anti slip cap met Europees echt haar gepast en Viola heeft me geheel ongedwongen mijn keuze laten maken en bedenktijd gegeven. Ze heeft me laten zien hoe ik een haarwerk was en verzorg, en wat er op het gebied van styling allemaal mogelijk is om met je haar te doen! Het draagcomfort is geweldig van de antislip cap, ik kan vrij bewegen, en alles doen.

Na een aantal weken ben ik terug gegaan en heeft ze mijn model, op mijn verzoek, nog een klein beetje aangepast, want… eraf is eraf, het groeit niet meer aan. Super fijn die professionaliteit, nazorg en een luisterend oor!

Of je nou dichtbij woont of veraf het is zeker de moeite waard om gewoon eens een keer een afspraak te maken!”

Ilona uit Schiedam, 23 jaar, Alopecia Universalis

“Het blijft er goed uitzien”

Na zo’n 48 jaar ervaring met haarwerken, heb ik iemand gevonden die aan alle (hoge) eisen voldoet. “Ik ben heel blij, dat ik jou gevonden heb Viola”. Ik kan gewoon bezig zijn dan andere zaken met mijn haar, want ik weet dat het er goed en natuurlijk uitziet, en ook bij allerlei (sport) activiteiten, goed blijft uitzien!! Oftewel “ik LEEF”

Janneke uit Maastricht, alopecia Universalis en Vitiligo

De tegenwind selfie

Dat was wel even schrikken, die eerste keer dat ik mezelf terugzag op een tegenwind-foto.

Herfst 2014. Minutenlang stond mijn nicht met mijn fototoestel om me heen te draaien, daar op de pier. Het water spatte uiteen tegen de basaltblokken, schapen zochten tevergeefs naar luwe plekken achter de dijk en mijn haar waaide alle kanten op.

“Schiet nou es op”, dacht ik nog. Speciaal voor de foto had ik mijn capuchon afgedaan en ik was er niet zeker van dat m’n nieuwe haarwerk op z’n plek zou blijven. Hoewel het nog goed strak zat van nieuwigheid. Hoewel ik er rode tape onder had aangebracht. Maar ja, je weet maar nooit.

Later begreep ik precies waarom mijn lieve nicht zo draalde. Ze had me willen sparen. Ze hoopte dat de wind tussen twee vlagen door mijn lokken even met rust zou laten. Want dit is wast ik zag toen ik eenmaal thuis de foto’s van ons weekendje Wadden had geüpload: een kaarsrechte streep op mijn voorhoofd, waarboven het haar als een (bad)muts achterover lag. Tussen oren en wangen het grote blote niets.

Herfst 2017. Lekker uitwaaien op het strand, met mijn beste vriendin, goede gesprekken voeren. De zon fonkelt op de schuimende golven, wolken jagen voorbij. Dit moment wil ik vastleggen. Ik pak mijn telefoon om een selfie van ons te maken. Een tegenwind-selfie.

Samen bekijken we de foto. Ik zie twee paar rode wangen van de frisse lucht. En verder… niets bijzonders. Korte plukjes langs mijn voorhoofd – niks geen badmutseffect. Haar langs mijn oren. En geen onzekere blik omdat ik vrees dat mij haarwerk afwaait. Gewoon, een foto van twee lachende vrouwen die elkaar al jaren kennen.

Contourlijn haarwerk

Contourlijn: zo heet dat, weet ik sinds ik mijn laatste haarwerk bij MoveHs heb aangeschaft. De lijn die je haar langs je gezicht volgt. Bij praktisch alle haarwerken die ik de afgelopen jaren gedragen heb, zag die contourlijn er onnatuurlijk uit. Maar MoveHs maakt, op basis van de eigen ervaring met het dagelijks dragen van haarwerk, een model met een natuurlijk ogende contourlijn. Tegenwindbestendig.

“Ik mag er zijn. Met en zonder haar!”

Every cloud has its silver lining…..

Tegelijkertijd is het ook een van de beste dingen. Dat klinkt heel tegenstrijdig en begrijp me niet verkeerd, als ik had mogen kiezen dan zou ik hier nooit voor kiezen. Maar in the end heeft het me veel sterker gemaakt als persoon en raar maar waar juist zelfverzekerder. Mijn silver lining dus!! Ik mag er zijn! Met of zonder haar!

Ik had er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat mijn uiterlijk zo belangrijk voor me was en al helemaal niet dat ik er ergens ook een soort van zekerheid uit haalde. Dat drong pas tot me door, toen door mijn haaruitval mijn hele identiteit gevoelsmatig aan het wankelen werd gebracht.
Gelukkig ben ik opgevoed vanuit de gedachte dat je geen invloed hebt op wat het leven allemaal voor je in petto heeft, maar wel op hoe je hier vervolgens mee om gaat. Slachtoffer worden van de situatie zit hierdoor niet in mijn genen. Dat betekent niet dat het geen moeilijke weg was. Anderhalf jaar lang in onzekerheid zitten over een diagnose en leven tussen hoop en verdriet doet een mens geen goed. Ik was wanhopig en tegen het depressieve aan. Maar samen met de hulp van een psycholoog en de fantastische zorg en mooie haarwerken van Viola en Dave verdween mijn haar langzaam van het enige waar ik aan kon denken, naar iets waar ik me steeds minder zorgen over maak. En dat is een heerlijk gevoel. Het leven heeft zoveel moois te bieden en is daarnaast veel te kort om je over iets als haren oneindig lang druk te maken.

Deze acceptatie zorgt er ook voor dat ik langzaam maar zeker steeds opener wordt over mijn “probleem”. In mijn privé omgeving doe ik er niet meer geheimzinnig over en is de schaamte bijna weg. Afgelopen december heb ik er voor gekozen om ook op mijn werk uit de kast te komen. Het is nog geen grote linnenkast, eerder een klein ladekastje, maar ik ben onwijs trots op deze stap. Ik werk namelijk in een ontzettende mannenwereld waar de verhouding man/vrouw 88%/12% is.

De aanleiding om deze stap te zetten was de combinatie van enerzijds een training die ik met een aantal collega’s aan het doen was anderzijds de opmerking van een vrouwelijke collega met wie ik nauw samenwerk. Vooral die laatste overviel me en gaf me een dusdanig naar gevoel, dat ik dacht “dit wil ik niet meer”. We waren op een afdelingsuitje bezig met een quiz over de afdeling, met weetjes en eigenaardigheden. In de quiz zaten ook een aantal foto’s waaronder ook een van mij van anderhalf jaar geleden. Op die foto heb ik iets korter haar dan ik nu heb. De overgang van het haarwerk dat ik nu draag en toen is heel geleidelijk gegaan dus daar heeft de betreffende collega het m.i. niet aan kunnen opmerken. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat zij een vermoeden had. Toen mijn foto waarop ik een grote oranje hoed op had voorbij kwam en ik zei dat ik het een vreselijke foto vond, reageerde ze met “je haar is daar ook zo anders….heb je naast de hoed soms ook een pruik op”? Dat overviel me enorm, met name omdat er allemaal collega’s bij stonden. Maar ik reageerde nonchalant met “nee joh, dat is anderhalf jaar geleden en toen was ik net naar de kapper geweest, ja ja daar kom ik soms ook wel eens”.

3 weken later heb ik naar haar en een aantal andere personen een uitgebreide mail gestuurd met mijn grote openbaring. Van iedereen kreeg ik een reactie….behalve van haar. Dat was ongemakkelijk. Maar inmiddels denk ik dat hier echt geen opzet achter zit, maar dat ze zich gewoon geen houding weet te geven na haar eerdere opmerking. Ik heb nog niet de moed gevonden om het er nog eens over te hebben, maar eerlijk gezegd hoeft dat ook niet meer. Ik sta er boven en heb er geen last meer van. Voor de rest alleen maar lieve reacties. Dat geeft zoveel kracht! Dat kan ik niet in woorden uitdrukken. Ik kan het een ieder die twijfelt om deze stap te zetten alleen maar van harte aanraden. Maar ook ik ben er nog niet….ik hang het immers nog niet aan de grote klok. Maar ik ben absoluut op de goede weg. En die inloopkast met verschillende haarkleuren en modelletjes… ooit gaat deze er echt komen!

Carolien, 34 jaar Androgenetica